Του Kenneth Rogoff
Μία δημοφιλής άποψη ανάμεσα στους οικονομικούς αναλυτές και παράγοντες των αγορών είναι ότι «όσο βαθύτερη η ύφεση τόσο ταχύτερη η ανάκαμψη». Εχουν δίκιο, ως ένα σημείο: αμέσως μετά από μια «φυσιολογική» ύφεση, οι οικονομίες πράγματι αναπτύσσονται συχνά ταχύτερα από το σύνηθες μέσα στο δωδεκάμηνο που ακολουθεί. Δυστυχώς, η μεγάλη ύφεση του 2008-2009 απέχει πολύ από μια «φυσιολογική» παγκόσμια ύφεση.
Η μεγάλη ύφεση «φούντωσε» από τη... σπίθα της χρηματοπιστωτικής κρίσης κι έτσι εξελίχθηκε σε μια πολύ πιο ύπουλη υπόθεση με παρενέργειες πολύ μεγαλύτερης διάρκειας από τις τυπικές περιπτώσεις ύφεσης. Οπως εξηγούμε η Κάρμεν Ράινχαρτ κι εγώ στο καινούριο μας βιβλίο «This Time is Different: Eight Centuries of Financial Folly» (σε ελεύθερη απόδοση «Αυτή τη φορά είναι διαφορετικά: Οκτώ Αιώνες Χρηματοοικονομικής Τρέλας»), η μεγάλη ύφεση θα μπορούσε καλύτερα να περιγραφεί με τον όρο «Μεγάλη Κατάπτωση», καθώς ο κόσμος βίωσε ταυτοχρόνως μεγάλης έκτασης συρρίκνωση των πιστώσεων, του εμπορίου και της ανάπτυξης σε παγκόσμια κλίμακα.
Ευτυχώς, παρά τη δειλή ανάκαμψη των προηγμένων οικονομιών, οι αναδυόμενες αγορές στην Ασία, τη Λατινική Αμερική και τη Μέση Ανατολή έχουν δείξει τεράστια αναπτυξιακή δυναμική. Οι περισσότερες θα καταφέρουν να κινηθούν με ισχυρούς ρυθμούς ανάπτυξης, παρά το δύσκολο διεθνές περιβάλλον.
Παρ' όλα αυτά, η... κληρονομιά της τεράστιας πιστωτικής ασφυξίας που προκάλεσε η κρίση, δεν θα ξεπερασθεί σύντομα. Ναι, οι τράπεζες και ειδικά οι μεγάλες τράπεζες μπορούν πλέον να αντλήσουν σχετικά εύκολα νέα κεφάλαια, χάρη στις κρατικές εγγυήσεις που τους έχουν προσφερθεί. Αλλά για όλους τους υπόλοιπους, ιδίως τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, οι πιστωτικές συνθήκες παραμένουν πολύ δύσκολες. Ακόμη και εταιρείες σε καταξιωμένους κλάδους, όπως αυτός της ενέργειας, αναφέρουν πως αντιμετωπίζουν μεγάλες δυσκολίες στο να αντλήσουν χρηματοδότηση...η συνέχεια του άρθρου εδώ ....
* Πηγή: kerdos.gr
