" Ο ΑΝΤΡΟΥ ΚΗΝ περιγράφεται ως Αγγλος επιχειρηματίας των ψηφιακών μέσων, γνώστης των πραγμάτων στη Silicon Valley, την έδρα, στη νότια πλευρά του κόλπου του Σαν Φρανσίσκο, της βιομηχανίας και ηλεκτρονικής τεχνολογίας, αρθρογράφος σε διάφορες εφημερίδες και περιοδικά (ενδεικτικά: The Weekly Standard, Business Week, Esquire, The Guardian), έχει δικό του weblog, το www.cultureof theamateur.com, και είναι συγγραφέας.....""ΤΟ ΘΕΜΑ που πρωτίστως εγείρει στο βιβλίο του ο Αντρου Κην είναι εκείνο της αξιοπιστίας. Συγκεκριμένα, «πόση ακρίβεια και πόση αλήθεια έχουν οι πληροφορίες που πλημμυρίζουν καθημερινά το Ιντερνετ;». Ταυτόχρονα, ο συγγραφέας «φοβάται» και θεωρεί πολύ επικίνδυνο το ότι μερικοί «από τους πιο πολύτιμους θεσμούς μας», όπως είναι οι επαγγελματικές εφημερίδες, τα περιοδικά, η μουσική και ο κινηματογράφος, ξεπερνιούνται τώρα «από μια χιονοστιβάδα ερασιτεχνικού, κομμένου και ραμμένου στα μέτρα του κάθε χρήστη και ελεύθερου για όλους περιεχομένου»..."
"ΟΙ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΟΙ ΠΙΘΗΚΟΙ του σήμερα, όπως τους αποκαλεί ο Αγγλος συγγραφέας, ερασιτέχνες όλοι τους «που όμως φτάνουν να πιστεύουν ότι μπορούν να υποκαταστήσουν και να ξεπεράσουν τους επαγγελματίες», χρησιμοποιούν «τα δικτυωμένα κομπιούτερ τους» για να «δημοσιεύσουν» ο,τιδήποτε «από μή καλά τεκμηριωμένο πολιτικό σχόλιο, μέχρι και απρεπή home-video, απελπιστικά ερασιτεχνικές καί ανέμπνευστες μουσκές συνθέσεις, ποιήμτα που δεν διαβάζονται, κριτικές βιβλίων, έργων τέχνης, θεατρικών παραστάσεων, εκθέσεις και μυθιστορήματα». Ο Νήλ δεν βρίσκει τίποτα κακό στο να λέει κάποιος τη γνώμη του για ένα βιβλίο, μιά συναυλία, η και ένα πολιτικό συμβάν. Θεωρεί, όμως ότι, ιδιως στα μπλόγκς, «αυτά τα ημερολόγια μετριότητας των πιθήκων», εκατομμύρια άνθρωποι «πιστευουν στ’ αλήθεια ότι έγιναν συγγραφείς, ποιητές, κριτικοί, δημοσιογράφοι, ακόμα και ιατροί». Ολοι, κάποια στιγμή, λέμε τη γνωμη μας για μιάν αρρώστεια. Αλοίμονο, τονίζει, εάν αρχίσουμε να κάνουμε και τους γιατρούς..."
"Ο ΑΝΤΡΟΥ ΚΗΝ, πρόσωπο με το οποίο καταγινόμαστε για τρίτη μερα στο «Αναγνωστικό» μας, εκείνο το φθινόπωρο του 2004, τρόμαξε πολύ όταν άκουσε όλους τους συναδέλφους του στο «Κάμπ Ο’ Ράϊλι», να μιλάνε σχεδόν με ένα στόμα και με απερίγραπτο ενθουσιασμό, για το επόμενο «μεγάλο στάδιο», όπως το ονόμαζαν, της «ιντερντικής επανάστασης» που οραματίζονταν. Το στάδιο αυτό περιγραφόταν από μία μόνο λέξη: «εκδημοκρατισμός». Ο Κήν τρόμαξε. «Δεν κατάλαβα ποτέ», γράφει τώρα σε ένα καινούργιο του βιβλίο, «ότι η Δημοκρατία είχε τόσες δυναότητες. Τα μίντια, οι πληροφορίες, η γνωση, το περιεχόμενο, το ακροατήριο, οι συγγραφείς – όλα θα εκδημοκρατικοποιούνταν μέσω του Διαδικτύου». Ακουσε ακόμα τους 200, τόσους, συναδέλφους του να πανηγυρίζουν που, επιτέλους, «το Web 2.0 θα μεταμόρφωνε ακόμα και τους ειδικούς σε κάθε τομέα των μίντια σε ευγενείς ερασιτέχνες». Τότε, ακριβώς, πήρε την απόφαση να αποχωρήσει από την «κατασκήνωση», και να αποστατίσει, όπως λέει, «από τον πρός εκδημοκρατισμό ψηφιακό τους ψευτόκοσμο»...."
*αναδημοσιεύουμε αποσπάσματα από τις αναρτήσεις "Ο παιδότοπος του ερασιτέχνη", "Οι πιθηκίζοντες μπλόγκερς!", "Οι Ευγενείς Ερασιτέχνες..." στο blog του Χρίστου Μιχαϊλίδη
