Η γήρανση του πληθυσμού της Ιαπωνίας οδηγεί σε πρωτοφανείς αναπροσαρμογές της παραγωγικής διαδικασίας, των οικονομικών στόχων και των επιχειρηματικών στρατηγικών της χώρας. Είναι, βεβαίως, παροιμιώδης η απροθυμία των Ιαπώνων- ανεξαρτήτως ηλικίας- να καταναλώσουν. Η Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου όμως έχει τους πλουσιότερους συνταξιούχους στον κόσμο: υπολογίζεται ότι οι άνω των 60 ετών Ιάπωνες έχουν κατά μέσον όρο στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς 170.000 δολάρια (135.000 ευρώ)! Μια τέτοια διαπίστωση δεν ήταν δυνατόν να περάσει ανεκμετάλλευτη από τον ιαπωνικό επιχειρηματικό κόσμο, παρά το γεγονός ότι παραμένει προσανατολισμένος στις εξαγωγές.Αποτελούν ιδιαίτερο target group για μέσα
ενημέρωσης και διαφημιστές
Ετσι, καθώς η παγκόσμια οικονομική κρίση πλήττει τη διάθεση για κατανάλωση ακόμη και των Αμερικανών και με δεδομένες τις αρνητικές για τις ιαπωνικές εξαγωγές συναλλαγματικές συγκυρίες (τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τις εξαγωγές στις ΗΠΑ), στην Ιαπωνία παρατηρείται το φαινόμενο το ενδιαφέρον πολλών επιχειρήσεων και διαφημιστών να εστιάζεται όλο και περισσότερο στους κατόχους ρευστού. Δηλαδή, στις μεγαλύτερες ηλικίες- οι μικρότερες άλλωστε καταναλώνουν επί πιστώσει.
Βεβαίως οι Ιάπωνες το χρήμα το κερδίζουν για να... υπάρχει. Δεν το ξοδεύουν. Οχι λόγω της ηλικίας τους αλλά λόγω της ιδιοσυγκρασίας τους. Είναι άνθρωποι λιτοδίαιτοι. Ολιγαρκείς. Αυτό γίνεται αμέσως φανερό από τα σπίτια στα οποία ζουν - οι κατοικίες άνω των 65 τετραγωνικών μέτρων θεωρούνται «μεγάλα σπίτια». Επιπλέον οι ηλικιωμένοι είναι και περισσότερο συντηρητικοί καταναλωτές. Δεν ενδιαφέρονται ούτε για το τελευταίο μοντέλο της Τoyota ούτε για τις υπηρεσίες 3G της κινητής τηλεφωνίας ούτε για τα iΡod, τα Ρlaystation ή το Διαδίκτυο. Βασισμένοι στις διαπιστώσεις αυτές «παραδοσιακοί» επιχειρηματικοί κλάδοι, όπως είναι οι κλάδοι των μέσων μαζικής ενημέρωσης και των εκδόσεων, αποφάσισαν με τη συνδρομή των διαφημιστών να εκμεταλλευθούν την τεράστια πλην υπνώττουσα αγοραστική δύναμη των ηλικιωμένων Ιαπώνων.
*Το άρθρο είναι του Αλ. Καψύλη και το αναδημοσιευουμε από το " Βήμα της Κυριακής" 02/08/2009
