Tα προηγούμενα εξήντα χρόνια, οι ηγεσίες των επιχειρήσεων/οργανισμών, αποτελούσαν μια ελίτ, μια κλειστή κοινωνία, στην οποία κυριάρχησαν μάνατζερ που έθεταν κανόνες από «πάνω προς τα κάτω» για τις επιχειρήσεις/οργανισμούς τους. Επηρεασμένες από δυο πολέμους και προηγούμενες οικονομικές δυσμενείς συγκυρίες, οι ηγεσίες των επιχειρήσεων και οργανισμών οργάνωσαν τις ιεραρχίες τους βασισμένες στις στρατιωτικές δομές, κτισμένες σε πολλαπλά επίπεδα, τα οποία εδραίωναν τον έλεγχο των κανόνων και των διαδικασιών τους. Με τον τρόπο αυτό, οι άνθρωποι/μάνατζερ αναρριχήθηκαν στα διάφορα επίπεδα της ιεραρχίας αναζητώντας την εξουσία, το κύρος, τα χρήματα και τα προνόμια που τα συνόδευαν.
Το τελευταίο τέταρτο του προηγουμένου αιώνα, τα χρηματιστήρια λειτουργούσαν βραχυπρόθεσμα, οδηγώντας τους ηγέτες των επιχειρήσεων να επικεντρώνουν την προσοχή τους στα έσοδα των τριμήνων, συχνά εις βάρος της μακροχρόνιας ανάπτυξής τους. Την τελευταία δεκαετία, όταν πλέον έσκασε η «φούσκα» κάποιων επιχειρήσεων, αποκαλύφθηκαν αυτά που όλοι γνωρίζουμε, τα οποία χαρακτηρίστηκαν ως ηθικά σκάνδαλα, μοιραία, οδήγησαν στη συντριβή της Wall Street και άλλων χρηματιστηρίων των αναπτυγμένων και αναδυόμενων οικονομιών του κόσμου.
Οι πρακτικές αυτές κατέστησαν αδύνατη κάθε πρόβλεψη για βιωσιμότητα των επιχειρήσεων διεθνώς, με αποτέλεσμα, οι άνθρωποι να χάσουν την εμπιστοσύνη τους σ’ αυτές και τους ηγέτες τους. Θεωρώντας πλέον τους τελευταίους ανίκανους να κτίσουν βιώσιμες επιχειρήσεις και ικανούς μόνο, για την εξυπηρέτηση του δικού τους προσωπικού συμφέροντος και του βραχυπρόθεσμου οφέλους των μετόχων τους.
Αυτό θυμίζει όμως, λίγο – πολύ, και τις πρακτικές των κυβερνήσεων που μας οδήγησαν εδώ που βρισκόμαστε σήμερα, αλλά το θέμα μας δεν είναι αυτό. «Τις πταίει;» για να θυμηθούμε την περίφημη φράση του Χαρίλαου Τρικούπη στην εφημερίδα «Καιροί» το1874. ...η συνέχεια του άρθρου εδώ ....
* Πηγή: reporter.gr
