Δευτέρα 7 Σεπτεμβρίου 2009

Μια "δική" μας εμπειρία από το Harvard!

Ο δικός μας Δημήτρης (στο κέντρο της φωτογραφίας στην δεύτερη σειρά) μοιράζεται μαζί μας μια μοναδική εμπειρία.


Όλοι ξέρουμε ότι το Harvard Business School θεωρείται από τα καλύτερα Business School. Γιατί όμως; Η απάντηση είναι απλή. Πρώτα από όλα οι «γκουρού» θέλουν να σε φέρουν κοντά τους και να σε βάλουν όσο γίνεται γρηγορότερα στη δική τους σκέψη (φυσικά είναι αδύνατον σε 5 μέρες επί 12ώρες να αλλάξεις). Μπορείς όμως να αντιληφθείς ότι ο καταιγισμός των case studies τα οποία είναι πραγματικά και οι διαφορετικές προσεγγίσεις στο «πρόβλημα-λύση» είναι η επιτυχία του ΗBS. Πολλές φορές διέκρινα ότι το πρόβλημα ήταν ο άνθρωπος που διαχειριζόταν τη κρίση, και όχι οι συνθήκες που τον ανάγκασαν να πάρει τις λάθος αποφάσεις.

Δεν χρησιμοποιούν όρους και λέξεις σύνθετες διότι δε θέλουν να παρακολουθούν οι μισοί και οι άλλοι να χαζεύουν. Αυτό που κάνουν πολύ καλά (άριστα) είναι να σε μάθουν να σκέφτεσαι και να βλέπεις έξω από το κουτί. Out of the box Vs different approach = Different point of view = Innovation = Success (όλοι μιλάνε για αυτή τη θεωρία και τελικά ποιος τη κάνει πράξη;).

Αυτές τις 5 μέρες αισθάνθηκα ότι ήπια το «νέκταρ των θεών». Το δωμάτιο μου ήταν μέσα στο campus απλό λιτό με θέα καταπληκτική ένα γραφείο και ένα pc. Tο φαγητό άριστο και γενικά ήταν όλα προγραμματισμένα σε υπερθετικό βαθμό.

Από την άλλη πλευρά τα χρήματα ήταν αρκετά (7.500 $), όμως το συστήνω ανεπιφύλακτα είναι εμπειρία ζωής. Για παράδειγμα ένα μεσημέρι ήρθε και έφαγε μαζί μου ο «γκουρού» της στρατηγικής M.Porter ο οποίος μάλιστα με ρώτησε εάν ενοχλεί (!) ....

Δυστυχώς στην Ελλάδα οι δυνατότητες ανάπτυξης βρίσκονται σε έντυπα του κάθε υπουργείου, διότι ο στόχος δεν είναι η ανάπτυξη αλλά «ο θόρυβος» της ανάπτυξης, δηλαδή το τίποτα. Ελπίζω ότι πλέον το τίποτα δεν έχει χώρο, και η παροιμία ότι στην Ελλάδα επιπλέουν οι φελλοί, ισχύει όμως λόγω της οικονομικής καταιγίδας υποχρεωτικά πλέον θα επιπλέουν μόνο οι «τιμονιέρηδες» που θα πληρώσουν το τίμημα των αποφάσεών τους.

* Η φωτογραφία και το κείμενο είναι του Δημήτρη Α.